Alfonso Daniel Manuel Rodríguez Castelao nace en Rianxo o 30 de xaneiro de 1886. Cando a penas ten tres meses, o seu pai, mariñeiro, colle o camiño da emigración, tan común na época, cara ás Pampas arxentinas, onde abre un almacén. Dez anos despois, reúnese con el a familia e alí nacen as dúas irmás de Castelao. Comezando o século XX, retornan todos á Terra.
Cos cartos gañados nos anos emigrantes, o xove pode estudiar Medicina na universidade, seguindo a vontade paterna, aínda que, unha vez rematada a carreira, a penas exerce como médico rural, comezando a colaborar como ilustrador en diferentes publicacións periódicas. En 1913 casa con Virxinia Pereira, con quen un ano despois ten o seu único fillo. En 1914 sofre a primeira crise de cegueira, da que non se chegará a recuperar nunca de todo. En 1916 instálase en Pontevedra ao acadar unha praza de funcionario do Instituto Xeográfico e Estatístico e desde o ano seguinte tamén exerce a docencia como profesor auxiliar de debuxo no instituto da cidade do Lérez.
O seu compromiso coa cultura popular galega arrinca destes anos axitados socialmente, co movemento agrario e as Irmandades da Fala. As estampas do álbum "Nós", compostas entre 1916 e 1918, denuncian a realidade da inxustiza. En 1920 asume a dirección artística da revista "Nós". Colaborador gráfico en diversos xornais e revistas, os seus debuxos, editados na serie de "Cousas da vida", convérteno nun autor moi popular. "Un ollo de vidro", "Cousas", "Os dous de sempre" ou "Retrincos" combinan indisolublemente a vocación artística co talento literario ao servicio da causa do noso pobo.
En 1927 padece a segunda crise de cegueira e a comezos de 1928 morre con catorce anos o seu único fillo, polo que se afasta durante unha tempada de toda actividade pública. Pero coa II República asume o seu definitivo protagonismo político galeguista: deputado polo Partido Galeguista e desterrado a Badaxoz no 34, preséntase ás eleccións do 36 na coalición da Frente Popular resultando o deputado máis votado da provincia de Pontevedra e é un dos impulsores da campaña a prol do Estatuto de Autonomía. Na guerra incivil, promove a solidariedade internacional coa causa republicana en varias viaxes polo estranxeiro e nos tres álbumes de guerra. No exilio, sen descoidar a transcendental actividade literaria ("Os vellos non deben de namorarse" "Sempre en Galiza" e "As cruces de pedra na Galiza"), é unha referencia fundamental da resistencia antifranquista e preside mesmo o Consello de Galiza, unha sorte de goberno galego no exilio.
Logo de diagnosticarlle cancro de poulmón, morre o 7 de xaneiro de 1950 en Buenos Aires. Xunto ao seu cadáver colocaron unha presa de terra galega das beiras do mIño.
Biografía escolar con afán divulgativo que se completa con ilustracións a cores que alternan, cada par de páxinas, co texto.