Hai moitísimos anos a Terra esqueceu xirar e camiñar polo espacio: quedou apampada mirando ao sol. Entón, nunha metade do planeta instalouse o día e na outra era sempre de noite. Naquela, as persoas traballaban arreo ata que se durmían esgotadas, as aves nocturnas caían das árbores como follas mortas e os labregos tiñan que "descultivar" as plantas, que medraban seguido. No lado escuro, ocorría o contrario: as árbores mirraron ata desaparecer baixo terra e a xente tremía de frío.
O tempo pasaba e ninguén daba coa solución ao problema. Unha nena, Luceiro, que sabía camiñar sobre unha pelota de cores, sostiña que podía arranxalo, pero ninguén a creu. Mentres, todo cambiou: na metade da luz acordaron facer as casas sen ventás e os seus habitantes volvéronse de cor moura, cos ollos pequenos e ata catro metros de altura; os dos países da noite perpetua non podían prender lume nin andar nos coches por non gastar osíxeno e medráronlles moito os ollos e as orellas. O intercambio de vivendas cada semana, tampouco non deu resultado.
Luceiro, xa velliña, propuxo entón que todos os habitantes do planeta se puxesen a camiñar sincronizados. Cando o fixeron, a Terra volveu andar. E os homes recuperaron a súa aparencia. Non todos: aínda quedan os gnomos e os xigantes mouros das lámpadas marabillosas como testemuñas daquela época.
Desde ese día, Luceiro quedou encargada de apagar as estrelas ao amencer.
Unha primeira versión desta historia figura na publicación colectiva "Retrincos de historias" co título de Cando a terra perdeu a memoria.