Un día, cando o profesor lles propuxo inventar unha canción, Cosme suxeriu que fose a canción do rei. Famoso polas súas mentiras (seica vira un OVNI e falara cunha familia de gnomos), cando dixo que xa coñecera un, ningún compañeiro llo creu. Cavilando na súa trola foi á praia, onde un cangarexo o picou nun dedo, do que lle saíu un fiíño de sangue. Nesas estaba cando apareceu o rei máis poderoso da Terra coas súas naves, quen intentou combater contra o crustáceo, metendo a man nun burato das rochas e, mordido tamén, acabou liscando con todas as naves, derrotado. Na súa fuxida, esqueceu o anel de ouro cun zafiro como o óso dunha aceituna que lle deixara en custodia a Cosme mentres emprendía a súa arriscada batalla contra o cangrexo.
De volta na casa, a mai de Cosme cantoulle unha canción popular francesa do rei Dagobert. Era moi fermosa. Era un rei como o seu da praia. E soñou con el. Ao día seguinte, no colexio ningún dos compañeiros se daba concentrado en facer os quebrados. Andaban a cavilar na canción do rei. Enteirados do encontro de Cosme co rei na praia (que creron cando el lles ensinou o anel co zafiro), foron todos alí e compuxeron a canción cos versos do "poeta", o compañeiro que levaba boas notas en literatura. Entón pareceu asomar o rei coa súa frota, entre a néboa que veu do mar e invadiu todo.