Logo de apagar as oito velas do seu aniversario, Bruno subiu cos curmáns e o veciño Dimitar ao faiado a xogar coa luz apagada a monstros e fantasmas, segundo proposta do amigo, que ten o cute e o pelo moi escuros e, ademais, ás veces fala nun idioma moi estraño. Á noite, como a avoa quedou a durmir na cama de Bruno, el tivo que ir para o cuarto da claraboia. Aínda que é valente, aquela noite gustaríalle que a nai lle viñese contar algunha historia, mais estaba cansa. Mirando nos regalos decidiu coller o de Dimitar, o libro "O manto de estrelas". Cando o tiña na cama e apagara a luz comezou a iluminarse e aprendeu sobre o Sistema Solar, en páxinas ilustradas nas que os debuxos cobraban vida maxicamente. E xa non tivo medo.
Un ano despois, regaláronlle o seu primeiro telescopio. Pasaron os anos. Dimitar marchou para o seu país e Bruno rematou os estudos de astrónomo e como era tan bo recibiu unha bolsa para unhas investigacións en Cabo Cañaveral. Cando cumpriu os 30 anos, foi nunha misión á Estación Espacial Internacional e alí atopou a Dimitar, cosmonauta. Déronse unha aperta enorme e alí, suspendidos na atmosfera antigravitatoria, volveron ler xuntos o libro.
O libro, concibido con grande dinamismo visual, combina unha primeira parte literaria con outra de presentación amena de coñecementos da man do personaxe da Meiga Moira, buscando a divulgación científica dun xeito lúdico.