O zapateiro Zapeto recibiu un día o encargo dunhas botas para o rei, que ía visitar as zonas máis pobres e enlamadas do seu reino. Foi á feira á busca da mellor pel, que conseguiu comprándolles a uns titiriteiros a da vaca Marela, que o seu amo aínda choraba porque se vira obrigado a vendela. Fixo entón as botas, levoullas a unha meiga para que as fixese campar e vendeullas ao rei.
Contan logo as propias botas como no pazo real os zapatos de calidade as desprezaban. Pero o rei calzounas e, levado por elas, visitou os lugares máis pobres do reino. Ata que un can, que debera ser amigo da vaca, roubounas. Morreu apertándoas contra si. Foron parar despois a un quincalleiro, a quen llas comprou un lavacoches. Aínda que evitaron o roubo dun coche asustando ao ladrón coa axuda dun ratiño furelo, acabaron tiradas no contedor do lixo, de onde as recolleu un vagabundo. Con el viviron felices na súa miseria, que mesmo viñeron compartir un rapaz fuxido da casa pola incomprensión familiar e o valioso can dunha marquesa, que se quixo unir ao vagabundo. Cando morreu, tiña as botas apreixadas nas mans. E queimáronas con todas as súas pertenzas. "Quen menos tiña foi quen máis nos deu".