Conta un bebé de 14 meses do seu andar pola rúa coa súa mai, María, de 18 anos, soa no mundo pois nin os tíos cos que vívía nin o mozo a aceptaron co fillo. Come na Cociña Económica e dorme no albergue para pobres das monxas. Ninguén ten traballo para ela. Entretense ollando o escaparate dunha tenda de antigüidades na cidade vella da Coruña, onde sorprende a un ancián deixando en empeño unha lámpada vella. Logo, na rúa cóntalle a Toñito, de 10 anos, o fillo da dona, que vén de deixar na tenda unha lámpada máxica. Ester e o rapaz fregan nela, pero non aparece ningún trasgo.
Non lle vai ben tampouco á familia da tenda: Ester sospeita que van ter un terceiro fillo agora que o home, Antonio, despídese do traballo nunha empresa de productos químicos que contamina o río conscientemente: non quere ser cómplice de tal atentado contra a natureza. E na tenda a penas venden. Menos mal que, finalmente, non se confirma o embarazo.
Todo cambia unha tarde, cando nun descoido de Ester a mai deixa o bebé onda a lámpada e lisca. Lévano para a casa e comeza a actuar, cumpríndose os desexos da familia, que o bebé fai seus: aparecen as chaves do coche de Antonio sen quedar mal a filla, Raquel; unhas señoras de excursión ás que lle cae simpático compran como nunca antes na tenda; non expulsan a Toñito do colexio por intentar roubar un exame gracias a que lle cae ben o bebé á mandona muller do director; unha escapada pola rúa no andador propicia que Raquel coñeza a un rapaz ben mellor que o seu impresentable mozo.
Pasaron dous días. María, triste, vén reclamar o fillo, pero Ester nega telo recollido. Aínda que logo, arrepentida, vaino entregar á comisaría, onde co seu gatear fai posible que se atopen Antonio e un vello amigo que lle ofrece traballo, e tamén a María. Todo está solucionado. ¡Ata Toñito saca boas notas no colexio! E o bebé máxico volve coa mai.
Ao día seguinte o vello recolle a lámpada na tenda: xa fixo o seu traballo e agora vailla levar a outra familia que a necesite.