Nunha aldea da montaña, vivía Xan Farrapeiro. Era tan pobre que non tiña nada de seu, nin casa, pois vivía nunha casoupa tan ruinosa que ninguén a quería, nin roupa, pois cubríase cos farrapos que os veciños desbotaban. Por iso o seu nome. E ninguén quería ser seu amigo.
Un día, buscando piñas nun monte ao que ninguén ía, unha moza loira e ricamente vestida pediulle dende o alto dun penedo que lle trouxese o peite de prata dunha cova, pois de entrar ela volvería ficar encantada un cento de anos. A cambio, sería rico se apañaba o carbón que atopase dentro, sempre que non abrise o saco antes de medianoite e que nunca lle dixese a ninguén a orixe da súa riqueza, pois de facelo perderíaa. Entrou Xan e saíu co saco cheo de carbón, que na casa se transformou en ouro. Marchou entón para a cidade, onde viviu rico e, agora si, con moitos amigos e amigas. Mais botaba en falta unha muller que o quixera por si e non polos seus cartos. Por ver de atopala foi a unha aldea veciña vestido con farrapos. E unha moza, Sonia, gustou del asi. Casaron, mais cando un día a levou á aldea na que vivira pobre, quixo ela saber a orixe da súa riqueza. Contoulle el o acontecido coa dona das penas e ao momento desapareceu todo o que tiñan: a casa, os cartos e mesmo a roupa. Pediron amparo aos veciños, mais todos llelo negaron. Mesmo os pais dela negáronse a recoñecela.
Marchando polo monte, unha noite de nevarada e seguidos polos lobos, fóronse acubillar na casa dun muiñeiro de aparencia temible que a cambio de pan reseso e queixo duro os tivo encerrados, obrigados a mover a moa do rodicio. Mais Xan dándolle a súa comida conseguiu que o can de tres cabezas lle trouxese un pau que fixo mover o rodicio de tal maneira que o muiñeiro, crendo que era pola moita auga da presa intentou coutala e morreu afogado.
E así foi como Xan e mais a muller quedaron ao cargo do muíño e conseguiron saír adiante buscando remedio á súa desgraza. Dende aquela todos o coñecen como Xan Muiñeiro.
Pechan a edición senllas entrevistas ao autor e á ilustradora do libro.