Bruno é da cor do chocolate escuro, e vai á Escola do Arco da Vella, con outros nenos de moitos países, de pel de tonalidades diferentes. Se cadra por iso, porque se saben diferentes pero iguais no que importa, ser persoas e amigos, lévanse moi ben. Cada un ten as súas teimas: un compañeiro disgústase porque unha rapaza non se namora del, outra escoita a auga caendo no medio do océano, hai unha que soña con ser astronauta e viaxar unha noite de estrela en estrela, outro quere ser cousas cousas imposibles e mesmo un día se incorpora unha rapaza verde, doutro planeta, mais logo desaparece pois pouco tarda en medrar e facerse invisible.
Ao final, entre o xogo e o lirismo dunha prosa moi coidada, permanece a amizade, tamén do lector cos personaxes.