Refire a voz narradora dun trasno a verdade verdadeira de Álvaro, un neno de doce anos, moi fraco e despistado, que tivo que sufrir a existencia doutro individuo igual a el en todo, como o seu xemelgo ou a súa imaxe no espello.
Todo comezou o día que foi de excursión cos seus compañeiros de curso ás Covas do Rei Cintolo. Por ser tan despistado, perdeuse no interior e tentando atopar coa saída caeu por un burato e foi dar onde estaban xogando os trasnos. Como se mancou, vía dobre e non era quen de se ter de pé; ademais, empezou a medrarlle un pote na cabeza moi simpático que lle fixo tanta graza ao narrador que pegou a rir pechando os ollos. E cando os abriu viu o que nunca antes vira nos seus trescentos anos de vida: o corpo de Álvaro foi xebrando outro igualiño a el en todo (¡se ata lle faltaba o mesmo dente!). Logo, o dobre liscou agudo ata a saída, uniuse aos compañeiros e volveu á casa, onde, alegando que tiña un pesadelo, conseguiu pasar para a cama dos pais.
Mentres, logo de horas de intentalo, Álvaro deu coa saída. Pero como o usurpador ocupara o seu lugar, nin o director do colexio nin seus pais aceptaron a posibilidade de que el fose o auténtico. Só Carmiña, a irmá de 14 anos, receaba do novo Álvaro, polo seu xeito de rir, burlón ("¡Huhuruhuhú, / que che comín a ficha..." dicía cando lle gañaba ao parchís) e porque lle tiraba dos pelos, mordíaa e dáballe patadas, ademais de durmir cos pais. Álvaro foi ao encontro do seu dobre ao colexio, mais este evitaba encontrarse con el, refuxiándose na aula. Alí, a irmá mostrouse interesada en axudarlle, facilitándolle a chave do rocho para durmir.
Un día que os pais non estaban na casa enfrontáronse os dous ao intruso, que se transformou en carneiro burlón: era o Diaño Bulreiro. Ao que apareceron os pais, botaron a Álvaro, pois a súa copia choroulles e mesmo castigaron a Carmiña por defender ao irmán auténtico. Entón foi cando se lle presentou o trasno narrador, que o estivera seguindo desde que saíra da cova. Explicoulle que o seu suplantador era un primo lonxano seu e que o seu problema só llo podía solucionar o sabio doutor Amancio Amigo. No obradoiro (ben curioso: con animais metálicos transxénicos ..), o sabio aclarou o que ocorrera: cando Álvaro dubidou en saír entre as dúas portas da cova -pois unha parte da súa substancia anímica quería ir por unha e outra, pola outra-, o Diaño Bulreiro aproveitou para quedarse cunha parte do rapaz. Recuperaríaa vendo o usurpador antes de que el o vise, para que non lle puidese escapar, con fin de botarse enriba del e abrazalo forte. E deulle unhas gafas de dobraesquinas, esas que permiten ver o que hai detrás dos cornellos. Ao día seguinte, foi agardalo ao colexio, onde Carmiña lle contou que o outro Álvaro volvera durmir na cama dos pais e mesmo comera todos os cereais e o leite do seu almorzo. En canto apareceu, Álvaro sorprendeuno abrazándose a el. As dúas figuras fundíronse, entón, nunha soa e un macaquiño de poucos centímetros, vestido con pantalón e chaqueta verdes, con pucha colorada, saíu disparado liscando. Así foi como Álvaro volveu á casa sen que os pais notasen o cambio.
Agora o trasno vive con el, acompañándoo a todas partes menos ás clases, que o aburren. Pero non conta o novo uso que lles deron ás gafas dobraesquinas...