 |
Con prosa directa e
parágrafos breves, contase que Pedro é un rapaz gordecho e algo
trasno que vai á escola, aínda que non é dos máis
aplicados. Cos amigos Xurxo e Manuel, argalla irlle dar a tabarra ao
señor Leal. Logo de xogar un partido na praza, ao anoitecer atan un
fío ao chamador da porta do veciño, tirando del cando pasa
alguén, co conseguinte enfado do dono da casa, que mesmo, farto, chega a
botarlle un cubo de auga a algún dos que pasan por alí, crendo
que é o culpable. Ata que descobren o cordel, pero ninguén chega
a saber que foron eles.
Outro domingo xogan á guerra contra os das
Campeiras (eles, os da Vila), disparándose frechas romas na punta ata
matar figuradamente os rivais. Como perden eles, teñen que entregar o
plano do tesouro que, soterrado, contiña chaveiros, coleccións de
caixas de mistos ou bólas de cristal e de barro.
Ao chegar as
vacacións de verán, teñen como centro a presa de Alende,
que foi construída para alimentar o muíño do mesmo nome.
Alí, todos os rapaces da vila, cando as tarefas do campo deixan
algún tempo libre, reúnense no campo que hai á beira do
río para bañarse e xogar.
Pero como un deles está
castigado, van coller ras cunhas varas, fíos e alfinetes, empregando de
engado flores de verzas. Conseguen encher unha lata de marmelo de ras, que lle
venden a peseta ao farmacéutico e mais ao madrileño, que seica as
come.
Cun pneumático de camión van á presa de Alende
Pedro, Xurxo, María e Pilar. Bótanse corrente abaixo dende a cola
da presa, ata que Pilar, que apenas sabe nadar, cae ao río.
Rescátaa Xurxo, convertido así de namorado en heroe.
Outra
trasnada argallada pola cabeza de Pedro, que non ten paraxe, decorre nas festas
da Virxe do Carmio. Nelas, ademais de bailar coas rapazas, cinco dos rapaces
van fumar clandestinamente á presa de Alende. Logo, converten cinco
melóns en caveiras, métenlles unhas velas dentro e
cólganos cando pasa a señora Benedicta, unha muller de setenta e
dous anos, ao tempo que fan soar unhas trompetas vexetais feitas cos
cañotos dos que nacen as follas dos melóns e das cabazas. No
medio da noite, bota a correr espavorecida berrando que viu a Santa
Compaña. Como a seguen deica a casa, sae logo detrás deles o home
de Benedicta, disparando dous tiros coa escopeta, polo que ao final os que
chegan ás casas co medo no corpo son tamén os trasnos dos
rapaces. Non chegan, outra vez, a descubrilos, agás cando a nai de Xurxo
atopa pebidas de melón nos calcetíns do rapaz, pois na casa non
teñen melóns... |
