Seguindo a definición de Busoni da música como aire sonoro, o autor presenta este conxunto de trinta e un poemas nos que a música constitúe o centro temático e os elementos fónicos (rima, paralelismo, aliteracións...) o recurso técnico esencial.
A musicalidade está xa na propia natureza: o vento é "música libre / en movemento"; as ondas do mar son asemade "notas graciosas / que queren cantar". Os instrumentos da orquestra interpretan a súa melodía: o violín, a viola, o violonchelo, o piano, a harpa, a guitarra; a trompeta, o trombón, o saxo, a frauta, o oboe, a tuba, a gaita ou o timbal. Todos eles participan (nalgúns casos, como o piano, en varias partituras-poema) nesta sinfonía na que os olores e as cores combinan sinestesicamente co ritmo deste aire con son a xeito de canto coral.
Toda a orquestra ao unísono, despistada, sen director, culmina esta sinfonía de homenaxe a Beethoven, o xordo xenial.